Serwis ekonomiczny

W dzisiejszym Codzienniku

- Dziś marcowe dane o inflacji CPI w USA, styczniowa produkcja usług w strefie euro i Polsce
- RPP pozostawiła stopy procentowe bez zmian, zgodnie z oczekiwaniami
- Adam Glapiński: inflacja wzrośnie, a PKB spowolni, jednak nie tak bardzo jak w 2022 r.
- Nieznacznie słabszy polski złoty, wzrost rynkowych stóp i rentowności obligacji

Najbliższy tydzień będzie dość skromny pod względem publikacji danych ekonomicznych. Uwaga rynków światowych będzie skupiona na tym jak idą negocjacje w sprawie zakończenia wojny z Iranem, ale tuż po weekendzie tematem numer 1 będzie zapewne wynik wyborów na Węgrzech. Sondaże od wielu tygodni wskazują na rosnącą przewagę opozycyjnej partii TISZA, ale wynik nie jest przesądzony, jako że rządzący Fidesz może liczyć na szereg korzystnych dla siebie regulacji w systemie wyborczym, a być może także na mobilizację swoich wyborców na ostatnim etapie kampanii. 
W kraju w poniedziałek pojawią się dane o bilansie płatniczym za luty, w środę finalne dane o inflacji CPI, w czwartek inflacja bazowa i coroczna rewizja kwartalnych danych o PKB za dwa ostatnie lata. (...)

Rada Polityki Pieniężnej pozostawiła stopy procentowe bez zmian, utrzymując stopę referencyjną na poziomie 3,75%. Decyzja ta była dość oczywista, zważywszy na niedawny skok cen surowców, który podniósł inflację CPI do 3% w marcu oraz zwiększył niepewność co do perspektyw inflacji i aktywności gospodarczej. Co więcej, kilku członków RPP – w tym także tych postrzeganych jako najbardziej gołębich – wyraźnie w ostatnich dniach sygnalizowało, że nie zamierzają zmieniać polityki pieniężnej w najbliższym czasie.

Oficjalny komunikat po posiedzeniu wskazywał na znaczącą niepewność dotyczącą globalnych perspektyw gospodarczych, powtarzał, że kolejne decyzje będą uzależnione od napływających danych, oraz podkreślał, że prognozy w dużej mierze zależą od sytuacji geopolitycznej i rozwoju wydarzeń na rynkach surowców. (...)

W połowie marca opublikowaliśmy raport z trzema scenariuszami rozwoju sytuacji w gospodarce, uzależnionymi od tego jak długotrwały i poważny okaże się szok surowcowy wywołany wojną w Iranie. Trzy tygodnie później możemy stwierdzić, że scenariusz pierwszy, który uznawaliśmy wówczas za najbardziej prawdopodobny, był jednak nadmiernie optymistyczny, a wariant bazowy przesuwa się w stronę scenariusza numer 2: konflikt nie eskaluje bardziej, ale przedłużona niepewność i poczynione już zniszczenia w infrastrukturze powodują, że ceny surowców mogą przez większą część tego roku utrzymać się co najmniej 15-20% powyżej poziomów z lutego. Informacje z ostatnich dni o porozumieniu w sprawie dwutygodniowego zawieszeniu broni traktujemy jako wyraźny sygnał, że ani USA, ani Iranowi nie zależy na dalszym zaostrzeniu i przedłużeniu wojny. (…)